எனது வாய்க்கடையோரங்களிலிருந்து மை வழிகிறது.
எனதைப்போல் வேறேதுமில்லை மகிழ்ச்சி.
கவிதையைத் தின்றுகொண்டிருந்தேன்.

தான் காண்பதை நூலகியால் நம்பமுடியவில்லை.
அவளது கண்கள் சோகமானவை
உடைகளுக்குள் கைகளைப் பொருத்தி நடக்கிறாள்.

கவிதைகள் போயாச்சு.
விளக்கு மங்கலாயிருக்கிறது.
நாய்கள் அடித்தளத்திலிருந்து மேலே வருகின்றன.

உருள்கின்றன அவற்றின் விழிக்கோளங்கள், சருகுபோல்
எரிகின்றன அவற்றின் பொன்னிறக் கால்கள்.
பாவமான நூலகி தன் கால்களை உதைத்துக்கொண்டு அழுகிறாள்.

அவளுக்குப் புரிவதில்லை.
மண்டியிட்டு அவளது கையை நான் நக்குகையில்
அலறுகிறாள்.

நானொரு புது மனிதன்.
அவளைநோக்கி உறுமிக் குரைக்கிறேன்.
துள்ளி விளையாடுகிறேன் களிப்புடன் புத்தகீய இருளில்.

—————————————————————————–
தமிழில்: சன்னாசி

புது வருடத் தொடக்கத்தில் ஒரு பரிந்துரை

கோப்பைப் பெற படத்தைச் சுட்டுக.

கோப்பைப் பெற படத்தைச் சுட்டுக.

எலியாயிருத்தல். வயல் எலியாய். எனிலோர் தோட்ட
எலியாய்-
வீட்டில் வாழும் வகையா யல்ல.
பயங்கர வீச்சத்தை வெளியேற்றுகிறான் மனிதன்!
எங்கள் அனைவருக்கும் தெரியுமது - பறவைகள், நண்டுகள், எலிகள்.
அவன் கிளர்த்துவது குமட்டல் மற்றும் பயம்.
நடுக்கம்.

பனைமரப் பட்டையில் விஸ்தீரியாப் பூக்களை உண்ண,
குளிர்ந்த, ஈர மண்ணில் கிழங்கு தோண்ட
புத்தம்புது இரவடுத்து நடனமாட. பௌர்ணமி காண,
கண்களில் பிரதிபலிக்க
நளினச்
சந்திரவதையொளியை

வளை குடைய
தன்
நகக்கூர்நுனி யடியில்
என் சிறு இதயத்தைக்
கசக்க
குரூர வடக்குக் குளிர்காற்று
தன் எலும்பு விரல்களால் எனைத்
தேடுங் காலம்
ஒரு கோழை எலி இதயம்-
துடிக்குமோர் ஸ்படிகம்

__________________________________________________________________
தமிழில்: சன்னாசி
__________________________________________________________________

To be a mouse
-Aleksander Wat

To be a mouse. Preferably a field mouse. Or a garden
mouse-
but not the kind that lives in houses.
Man exhales an abominable smell!
We all know it - birds, crabs, rats.
He provokes disgust and fear.
Trembling.

To feed on wisteria flowers, on the bark of palm trees,
to dig up roots in cold, humid soil
and to dance after a fresh night. To look at the full moon,
to reflect in one’s eyes the sleek light of lunar
Agony.

To burrow in a mouse hole for the time when wicked
Boreas
will search for me with his cold, bony fingers
in order to squeeze my little heart under the blade of his
claw
a cowardly mouse heart -
A palpitating crystal.

86 அடிக்குறிப்புகள் - அடிக்குறிப்புகளை இணைக்கப் பிரதி என்று ஏதும் இல்லை. இலக்கியத்தில் ‘எழுதுவது’ குறித்து ஏகப்பட்டவை ‘எழுதப்பட்டுவிட்டன’ என்றிருக்கையில், ‘எழுதாமை’ குறித்த ஒரு பட்டியல் வழி, ஹெர்மன் மெல்வில்லின் பிரபலமான, எதுவும் செய்ய விரும்பாத பாத்திரம் பார்ட்டில்பியை (Bartleby, the scrivner) அடிப்படையாகக் கொண்டு எழுதாமையைத் தொடர்புகொள்ள முயல்கிறது இப் புத்தகம் - மார்செலோ என்ற ‘எழுதவிரும்பி’யின் கதைசொல்லல் வழி. ‘எழுதாமையின்’ இலக்கியம் (literature of No) குறித்த இந்தப் புத்தகத்துக்குள் எழுதுவதை நிறுத்துபவர்கள் பல காரணங்களால் நிறுத்துகிறார்கள். இரண்டு புத்தகங்களுடன் எழுதுவதை முற்றிலுமாக நிறுத்திவிட்ட மெக்ஸிக எழுத்தாளர் யுவான் ரூல்ஃபோவிடம் ஏன் எழுதுவதை நிறுத்திவிட்டீர்கள் என்று கேட்கப்படுகிறது. ‘எனக்குக் கதை சொல்லிக்கொண்டிருந்த எனது மாமா செலரினோ இறந்துபோனார், நான் எழுதுவதற்கு வேறு ஒன்றும் இல்லை’ என்றார் ‘என்கிறது இப் புத்தகம்’.

‘அனைவரும் ஏதோவொரு வகையில் எழுதிக்கொண்டுதானிருக்கிறார்கள்’ போன்றவற்றைத் தவிர்த்துவிட்டால், எழுதாமை எழுத விஷயங்களில்லாமையினால் இருக்கலாம், எழுத அளவுக்கதிகமாக விஷயங்கள் இருப்பதாலும் இருக்கலாம். தான் இயங்கும் மொழியின் போதாமையால் இருக்கலாம்; மொழியின் போதாமை என்பதை தொடர்ந்து எழுதுபவர்கள் மறுக்கக் கூடும், மொழியின் போதாமை அல்ல - எழுத்து/மொழிப் பயிற்சியின்மை, மொழிக் களத்தைத் தன்னுள் கொண்டிருக்கும் வாழ்வு குறித்த பரிச்சயமின்மை போன்றவற்றால் இருக்கக்கூடும் என. தமிழிலும் இதற்கு உதாரணங்கள் உள்ளன. மௌனி, தமிழில் தான் நினைத்தவற்றை எழுதமுடியாதது குறித்துக் குறிப்பிட்டதாகப் பிறர் எழுதிப் படித்திருக்கிறேன். அவர் எழுதிய இருபது சொச்சம் கதைகளும்கூட பெரும்பாலும் ஒரே கதையை திரும்பத் திரும்ப வெவ்வேறு மனோநிலைகளில் எழுதியதாகத் தோன்றும். சில மணிக்கொடிக்கான கதைகள், ஒரு இருநூறு பக்க நோட்டில் இருந்த குறிப்புகளைக் கொண்டு கிட்டத்தட்ட ‘தைத்துக்’ கொடுக்கப்பட்டதாகவும் படித்திருக்கிறேன். அவருக்கு மௌனி என்று பெயரிட்டதுகூட பி.எஸ்.ராமையா என்றும். இந்த ‘புராணீகங்கள்’ பெரும்பாலும் இல்லாத நகுலனின் புத்தகங்களைப் படிக்கும்போது, கெட்டி அட்டைக்குள் எழுத்துக்களாகக் கலகலக்கும் எலும்புகள் தாமற்ற வேறேதோவொன்றைச் சொல்ல முயல்வதுபோல ஒரு உணர்வு ஏற்படும். நவீனன், சுசீலா, ஹரிஹரசுப்ரமணிய அய்யர் என்று நகுலன் திரும்பத் திரும்ப எழுதிய பாத்திரங்களைக்கூட, அவரால் எழுதப்படாத நாவலின் பாத்திரங்களாகக் கொள்ளலாம். நவீனன் டைரியுடன் நகுலன் நின்றிருந்தாலும் இப்போதுவரை அவர் எழுதிய நாவல்கள் அவரால் எழுதப்பட்டே இருந்திருக்கும். பூனை மறைந்துவிட்டது ஆனால் அதன் சிரிப்பு மறையவில்லை என்னும் லூயி கரோலின் வரி போல, நகுலன் இறந்தபின்னும் ஒலிநாடா ஓடிக்கொண்டிருக்கிறது என்று நகுலன் உயிருடன் இருந்தபோது கோணங்கி எழுதியதை இப்படித்தான் பார்க்க முடிகிறது. தாங்கள் எழுதியவை மூலமே ‘எழுதாமைக்குள்’ வெவ்வேறு வகைகளில் வினோதமாகப் பொருந்துபவர்கள் இவர்கள் என்று நினைக்கிறேன் - மௌனியால் மேற்கொண்டு எழுதமுடியவில்லை, தனது இருபது கதைகளுடன் தன் இலக்கிய எழுதாமையைத் தொடங்கினார், சற்று முன்னே போய் தனது விசித்திரமான வார்த்தைகளைக் கொண்டு எழுதமுடியாமையை நவீனன் மூலம் நகுலன் தொடர்ந்து எழுதினார், மலையில் பதுங்கியிருக்கும் குகை வாயை மலை தன் வாயில் கௌவியிருக்கும் நாயனம் என்றும், பாம்பன் பால இரும்புத் தூண்களை அடிமை வானரங்களின் கால்கள் என்றும் தனது படிமங்களின் விசித்திரமான பைசாசம் வழி கோணங்கி எழுதினார் - எழுத்துடனான உறவை, தாங்கள் எப்படி எழுதிக் கையாள்கிறோமென்ற பெருவிளக்கக் கழிச்சலின்றி (expository crap) புனைவு வழியாகவே தமிழில் அணுகியவர்களில் நகுலனும் கோணங்கியும் பிரதானமானவர்கள் என்று தோன்றுகிறது.

எழுத்துக்களில் கூட, no-risk எழுத்துக்கள் மட்டுமே என்றைக்கும் தேவையானவையாக இருப்பவை என்று தோன்றும். இந்த எழுத்துக்கள், தாம் உருவாகுமுன் அடைந்திரவேண்டிய மிகப் பெரிய நெருக்கடி, தாம் எழுதப்படவேண்டிய ஒரு ‘வழிமுறையைக்’ கண்டடைவது. இந்த ‘முறை’ கண்டடையப் பட்டதும் (கிராப்டை கையகப்படுத்தல்) பின்பு எழுதவேண்டியது ஒன்றுதான் பாக்கி. சிக்கலான எந்த எழுத்து தரும் ஆயாசத்தையும் போக்க வாசகன் அவ்வப்போது வந்து போகவேண்டிய இடமும் தான் சிக்கலற்றதாக ஆக்கிக்கொள்ளும்/கருதிக்கொள்ளும் இதுமாதிரியான எழுத்துக்களிடமே. தெளிவான ஓட்டம், மேற்கோளிடத் தகுதியான வாக்கியங்கள், வாசித்து முடித்ததும் தெளிவு நோக்கமென்றால் தெளிவு, கலக்கம் நோக்கமென்றால் கலக்கம், கேள்வி நோக்கமென்றால் கேள்வி என்று பிரச்னை இல்லாத, ஆனால் அதை வாசிப்பது ஒரு tough love என்ற ‘சிரமந்தான், ஆனால் நீ உழைத்தாய், நன்று’ ஒத்தடத்தையும் தந்துவிடும் அருமையான எழுத்து. ஓர்ஹான் பாமுக் தனது பேட்டியொன்றில், “குடும்ப நிர்ப்பந்தங்கள் ஏதும் இல்லாத எனது எழுத்துக்கான இடத்தில் காலை இத்தனை மணியிலிருந்து மாலை இத்தனை மணி வரை மேஜை முன் அமர்ந்து குமாஸ்தா மாதிரி எழுதும் ஒழுக்கத்தைக் கடைப்பிடித்தே ஆகவேண்டும், இல்லையென்றால் எழுதமுடியாது” என்றிருப்பார். இது போன்றவையும், போர்ஹேஸ் போன்றவர்களைக் குறித்துப் படிக்கும்போது அவரது பார்வையிழப்பும், அதைத்தொடர்ந்து அவர் சிந்தனையில் நிழலாடும் மஞ்சள் நிறமும் புலிகளும், ஹெமிங்வேயின் குப்பைகளின் மேல் போர்த்தப்படும் சால்வையும், தாஸ்தாயெவ்ஸ்கியின் தந்தை அடித்துக் கொலைசெய்யப்பட்டது போன்ற தகவல்களும், வாழும் காலத்திலேயே உலகப் புகழ்பெற்றிருந்த தல்ஸ்தோய் ஏதோவொரு அநாதரவான ரயில்நிலையத்தில் இறந்து கிடந்ததும், ‘நாலைந்து புத்தகங்களை ஒரே நேரத்தில் படிப்பேன், வளவளவென்று வசனங்கள் இருக்கும் புத்தகங்களாக இருந்தால் அத்துடன் நிறுத்தி மூலையில் கடாசிவிட்டு வேறு புத்தகத்தை எடுத்துக்கொள்வேன்’ என்று நபக்கவ் சொல்வதும், இப்படியான எழுத்தாளர்கள் குறித்த ‘தகவல்களும்’ ஒரு கட்டத்துக்குப் பின் எழுத்தாளரின் (அல்லது எந்தப் படைப்புக் கலைஞரின்) படைப்புக்களாகிவிடுகின்றன. சமகால வாழ்வில், எழுதுவது தவிர பொது வாழ்விலிருந்து தங்களை முற்றிலுமாக விலக்கிக்கொண்டிருக்கும் எழுத்தாளர்களும் உண்டு - ஜே.எம்.குட்ஸீ, அதற்கும் மேலான மர்ம வாழ்வை வாழும் தாமஸ் பிஞ்ச்சன் போன்றவர்கள். இதில் தாமஸ் பிஞ்ச்சனின் எழுத்து வாழ்வு படு அநாமதேயமானது - இவர்களுக்கும், இவரைப்போன்றவர்களுக்கும் பிறருடன் உரையாடுவதற்கு எதுவும் இல்லை எனலாம், அல்லது - பிறருடனான உரையாடல் மூலம் இவர்கள் இழப்பது அதிகமாக இருக்கும் எனலாம், அல்லது - உரையாடல் என்ன புதிதாக அளித்துவிடமுடியும் எனலாம். எந்த விதமான உரையாடலும் - வாசிப்பு உட்பட.

இந்தப் புத்தகத்தில், ஆர்தர் ரிம்போ போன்று பத்தொன்பது வயதுடன் தங்கள் இலக்கியப் பங்களிப்புக்களை நிறுத்தி வேறு விஷயங்களுக்குச் சென்றுவிட்டவர்கள் முதற்கொண்டு தாமஸ் பிஞ்ச்சன் போல இன்று வரை மறைந்திருந்து எழுதும் நபர்களிலிருந்து, காஃப்கா போல இறுதி வரை அவஸ்தையுடனேயே எழுதியவர்கள் வரை, க்ளெமண்ட் கதூ என்ற ‘எழுத்தாளராக விரும்பிய’ ஃபிரெஞ்சு நபர் வரை பலர் அலசப்படுகிறார்கள். இதில் க்ளெமண்ட் கதூ என்னும் நபர் அசல் எழுத்தாளரா அல்லது ஆசிரியரின் கற்பனையா சொல்லமுடியவில்லை. எழுத்தாளராகவேண்டுமென்று விரும்பி, பெற்றோரால் அதன்படியே வளர்த்தெடுக்கப்பட்டு, ஒரு எழுத்தாளராகத் தயாராவதற்கான அனைத்து முன்னேற்பாடுகளுடனும் கிளாஸிக்குகளைப் படித்து வளரும் கதூ பதினைந்து வயதுச் சிறுவனாக இருக்கையில் அவரது பெற்றோர், பிரபல போலிஷ் எழுத்தாளர் வித்தோல்ட் கோம்ப்ரோவிச்சை அவர்களது வீட்டுக்கு விருந்துக்கு அழைக்கின்றனர். நேரடியாக ஒரு மேதையை சிறுவன் கதூ சந்திக்கலாம் என. உணவு மேசையில் பெற்றோர், கோம்ப்ரோவிச்சுடன் கதூவும். கோம்ப்ரோவிச்சின் படைப்புக்களை பத்தி பத்தியாக மனனம் செய்து ஒப்புவிக்கக்கூடிய ஆற்றல் பெற்ற சிறுவன் கதூவுக்கு, தனது வீட்டின் நாலு சுவர்களுள், தனது வீட்டின் உணவு மேசையில் கோம்ப்ரோவிச் போன்ற இலக்கியப் பிதாமகர் அமர்ந்திருப்பதன் பிரம்மாண்டத்தை உணரும்போது சகலமும் உறைந்து விறைத்துவிடுகிறது. உணவு முடியும் வரை ஒரு வார்த்தை கூடப் பேசமுடிவதில்லை. இந்த உயிரோடு கொன்று போடும் கோம்ப்ரோவிச்சின் ‘பெரும் ஆளுமையின் இருப்பு’ விளைவிக்கும் உறைவிப்பு, கதூவை, மேசை நாற்காலிகளோடு சேர்த்து மற்றொரு இருப்புச்சாமானாக உணரச்செய்துவிடுகிறது. அன்றிலிருந்து தன் ஆயுள் முடியும்வரை கதூ செய்யும் ஒரே விஷயம், தான் எழுத்தாளராக முயன்றதை மெதுவாகக் கைவிடுவது மட்டுமே. இது குறித்து ழோர் பெரெக் ஒரு ‘கதை எழுதியுள்ளதாக’ புத்தகத்தில் கூறப்படுகிறது (A portrait of the Author Seen as a Piece of Furniture, Always, Paris 1973). கதூ இறந்தபோது அவரது உறவினர்கள் அவரை ஒரு இருப்புச்சாமானைப் புதைப்பது போலவே புதைத்தார்கள் - உபரிச் சாமான் போல, பழைய சாமான்கள் விற்கும் ஒரு பஜாருக்கு அருகிலுள்ள மயானத்தில் எனப்படுகிறது கதையில். அவரது கல்லறை வாசகம் எழுதப்படுவது குறித்து இப்படி எழுதப்படுகிறது புத்தகத்தில்:

Knowing that he was going to die, the young Cadou wrote a short epitaph for his tomb, which he asked his family to accept as his “complete works”. An ironic request. The epitaph reads as follows: “I tried in vain to be other pieces of furniture, but even that was denied me.So I have been a single piece of furniture my whole life, which is, after all, no mean achievement when one considers that the rest is silence.”

இந்த ‘எழுதாமை’ச் சிக்கலுக்கு நேர் எதிராக, புத்தகம் பெல்ஜிய-ஃபிரெஞ்சு எழுத்தாளர் ழோர் சிமெனோனைக் குறிப்பிடுகிறது (Georges Simenon) - இவரது புத்தகங்கள் எதையும் நான் படித்ததில்லை எனினும், இப்படி:

Among the anti-Bartlebyan writers, the senseless energy of Georges Simenon, the most prolific author ever in the French language, stands out. From 1919 to 1980, he published 190 novels under different pseudonyms, 193 under his name, 25 authobiographical works and more than a thousand stories, not counting journalistic work and a large number of volumes of dictations and unpublished material. In the year 1929, his anti-Bartlebyan behaviour borders on provocation: he wrote 41 novels.

“I would start very early in the morning,” Simenon once explained, “normally about six, and finish at the end of the afternoon; this represented two bottles and eighty pages[…] I would work very fast, sometimes managing to write eight stories in a day.”

Verging on anti-Bartlebyan insolence, Simenon spoke once about how he slowly acquired a method or technique when producing a work, a personal method which, once acquired, permits any number of ways in which one’s corpus can increase withougt the slightest shadow of an ‘I would prefer not to‘ ever appearing: “When I started, it would take me twelve days to write a novel, whether or not it was Maigret; making an effort to condense more, to eliminate from my style any kind of frills or unnecessary detail, I gradually went from eleven days to ten, and then to nine. And now, for the first time, I have reached the goal of seven.”

Disconcerting though Simenon’s case is, even more so is that of Paul Valery, a writer who was very close to the Bartlebyan sensibility - above all in Monsieur Teste, as we have alread seen - and yet who left us the 29,000 pages of his Cahiers.

But, disconcerting though this is, I have learnt no longer to be surprises. When something baffles me, I resort to a very simple trick that calms my nerves. I simply think of Jack London, who, despite being riddled with alcohol, was an advocate of prohibition in the States. It is good for the Bartlebyan sensibility to have seen it all before.

எழுத்தாளனாகும் நோக்கம் தொடக்கத்திலேயே மொழி முறிக்கப்பட்டு முடமாவது இப்படியெனில், சில எழுத்தாளர்களின் படைப்புக்கள் ஒரு கட்டத்துக்குப்பின் சட்டெனத் துண்டிக்கப்படுவதற்கு வேறு காரணங்கள். ஃபெலிப்பெ ஆல்ஃபோ என்ற ஸ்பானிய எழுத்தாளர் அமெரிக்காவுக்குக் குடிபெயர்ந்தபின் அவரது படைப்பு வறண்டு போகிறது. ஆங்கிலத்தின் அசாதாரணமான நுணுக்கம், இந்த ஸ்பானியப் படைப்பு மனத்தைப் பிரமிக்கச் செய்து எழுதவிடாமல் வாதத்திலாழ்த்திவிடுகிறது என்பது இதன் காரணம்.

[…]Felipe Alfau explains his decision to stop writing in the following way: “The moment one learns English, complications set in. Try as one may, one cannot elude this conclusion, one must inevitably come back to it. This applies to all persons, including those born to the language and, at times, even more so to Latins, including Spaniards. It manifests itself in awareness of implications andintricacies to which one had never given a thought; it afflicts one with that officiousness of philosophy which, having no business of its own, gets in everybody’s way and, in the case of Latins, they lose that racial characteristic of taking things for granted and leaving them to their own devices withought inquiring into causes, motives or ends, to meddle indiscreetly into reasons wich are none of one’s affair and to become not only self-conscious, but conscious of other things which never gave a damn for one’s existence.”

இது ஒரு சுவாரஸ்யமான விஷயம். போர்ஹேஸ் தனது தாய்மொழி ஆங்கிலமாக இருந்திருக்க விழைவதை பல முறை சொல்லியிருக்கிறார் - ஸ்பானிஷை ஒப்பிடும்போது ஆங்கிலத்தில் சுருக்கமாகச் சொல்லமுடியும் திறன் காரணமாக. தனது தாய்மொழியல்லாத ஆங்கிலத்தில் நேரடியாக விளாதிமிர் நபக்கவ் எழுதிய நாவல்களின் உரைநடை, ஆங்கிலத்தைத் தாய்மொழியாகக் கொண்டவரகளின் எத்தனையோ எழுத்துக்களை விட ஆற்றொழுக்கானது, அசாதாரணமான அழகுடையது. இப் புத்தகம், இந்தச் சிக்கல் காரணமாகவே சாமுவெல் பெக்கெட் தனது சிக்கலான தாய்மொழி ஆங்கிலத்தை விடுத்து சிக்கல் குறைவான ஃபிரெஞ்சை எழுதுவதற்குத் தேர்ந்தெடுத்திருக்கலாம் என்று கருதிக் கூறுகிறது. இதில் குறிப்பிடப்படாத, இன்னொரு சிறந்த ஆங்கில உரைநடையாளரான ஜோஸஃப் கன்ராடின் தாய்மொழி போலிஷ் என்பதே பலருக்குத் தெரிந்திருக்கச் சாத்தியமில்லை! தனது பிரதேசத்தை விட்டு அகன்று புது மொழி பேசப்படும் சூழலில் வாழும்போது எழுத்துத்திறன் காணாமல் போய்விடுவதற்கு மொழியின் சிக்கல் காரணமாக இருக்கலாம் - ‘சூழல்’ எங்கு சென்றாலும் என்றும் எவரை விட்டும் அகல்வதில்லை எனும்போது.

இப்படி ஒரு வினோதமான தொகுப்புக்குறிப்புகள் வழி எழுதியவர்கள் மற்றும் எழுதாதவர்களின் எழுதாமையையும் அவர்களின் படைப்புலகின் ஒரு பாகமாக அங்கீகரிக்கிறது இந்தப் புத்தகம். எழுதியிருப்பதற்கு எழுதியிருக்கத் தேவையில்லை என்பது என்னளவில் சரி கூட. இது ஒரு உயர்ந்த இடம் - இதைப் புரிந்து கொள்ள முயல்வது சுவாரஸ்யமானது.